Aktualny PageRank strony mojedzieckodobrzeczyta.pl dostarcza: Google-Pagerank.pl - Pozycjonowanie + SEO

«

»

kwi
02

Orientacja w przestrzeni – ćwicz ją z dzieckiem

Rozpoczynając naukę w szkole dziecko powinno orientować się w schemacie swojego ciała, umieć patrzeć na świat oczami drugiej osoby i orientować się na kartce papieru.

Orientacja w przestrzeni jest niezbędna  do nauki czytania i pisania oraz rozwiązywania zadań z matematyki, a później na lekcjach przyrody i geografii. Chodzi tu o właściwe rozróżnianie  strony lewej i prawej, położenie przedmiotów względem samego siebie  i innych (ludzi oraz przedmiotów), orientowanie się na kartce papieru oraz rozpoznawanie kierunków świata.

I. Najpierw naucz dziecko, by dobrze orientowało się w  schemacie własnego ciała oraz umiało określić położenie różnych przedmiotów  w stosunku do samego siebie.

II. Potem  ćwicz z nim rozpatrywanie otoczenia z punktu widzenia drugiego człowieka oraz położenie jednych przedmiotów względem drugich.

III. Na koniec naucz je orientacji na kartce papieru.

Teraz będzie gotowe do nauki w klasie pierwszej, oczywiście  jeśli chodzi o orientację w przestrzeni.

Ćwiczenia opisane poniżej zaczerpnęłam z książki Edyty Gruszczyk-Kolczyńskiej pt. „Dziecięca matematyka”.

Świadomość własnego ciała to świadomość własnego wyglądu, umiejętność nazywania części swojego ciała. Dziecko poznaje przestrzeń poprzez  ruch, obserwację i działanie, dlatego ćwiczenia muszą być bardzo konkretne.

1. Zaczynamy od głowy – dziecko nazywa jej części składowe. Potem rozpoznaje nasze miny, które wyrażają różne uczucia. Potem samo robi miny, a Ty je rozpoznajesz.

2. Przechodzimy do rąk. I znowu nazywamy części ręki zaczynając od palców (kciuk, palec wskazujący, środkowy, serdeczny, mały), potem nadgarstek itd. Następnie bawimy się w rozpoznawanie gestów, które można wyrazić za pomocą rąk, np. „ nie wolno”, „ chodź do mnie”, „powitanie” itd.

3. Teraz nogi – nazywanie części nóg, potem zabawa w różne sposoby chodzenia, np. bardzo wolno, jak człowiek zmęczony, jak baletnica, jak król, jak kangur itd.

4. Tułów – nazywanie części tułowia. Potem odgrywanie scenek całym ciałem, np.  scenka przygotowania posiłku lub robienia porządku w pokoju, itd. Najpierw scenkę odgrywa dorosły, dziecko odgaduje, potem odwrotnie.

Teraz przechodzimy do nauki rozpoznawania ułożenia przedmiotów względem dziecka. Dziecko stoi na gazecie. Zadajemy mu następujące pytania: 

- gdzie stoisz?

- co jest pod gazetą?

- co jest przed tobą?

- co jest najbliżej przed tobą?

- co jest trochę dalej przed tobą?

- co jest za tobą?

- rzuć piłkę do przodu, do tyłu,

- co się znajduje po twojej prawej stronie?

- przyłóż rękę do serca, po której stronie się ono znajduje?

- połóż klocek z lewej strony, przed sobą, za sobą, obok siebie,

- zrób 2 kroki do tyłu, 3 kroki do przodu, 4 kroki w prawo,

- itp.

Następnym razem omówię etap II kształtowania orientacji przestrzennej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie będzie publikowany.

Możesz użyć tych znaczników i atrybutów HTMLa: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Aktualny PageRank strony mojedzieckodobrzeczyta.pl dostarcza: Google-Pagerank.pl - Pozycjonowanie + SEO